![]() |
| Bridge at Bougival 1869 Claude Monet(1840–1926) |
---Ίσως είναι κάτι που συμβαίνει ή έχει συμβεί πολύ συχνά στη ζωή μας και είναι η μια πλευρά της εμπειρίας.
Για παράδειγμα να πηγαίνουμε το παιδί μας στο νηπιαγωγείο ή να συνοδεύουμε μια φίλη καθώς πηγαίνει στο κοντινό πάρκο τα τρία μικρά παιδιά της να παίξουν και το ξεχωριστό μας «καθήκον» να είναι το ένα μικρό παιδί - ίσως τριών ή τεσσάρων ετών - που κρατά σφιχτά στο ένα χέρι ένα λούτρινο λαγουδάκι ή το αγαπημένο του πυροσβεστικό παιχνίδι και, με το άλλο, κρατά το δικό μας χέρι.
---Θυμόμαστε όμως και μια άλλη πλευρά της εμπειρίας· είναι σαν να ξανασυναντούμε τον εαυτό μας ως παιδί. Γινόμαστε οι μεγάλοι που τότε τους είχαμε ανάγκη: ενθαρρυντικοί, γλυκοί και προστατευτικοί απέναντι στο μικρό παιδί που κάποτε υπήρξαμε και που, κατά ένα μέρος, εξακολουθούμε να είμαστε.
---Μας κατακλύζει ένα πρωτόγνωρο κύμα προστατευτικότητας και ανακαλύπτουμε μέσα μας αποθέματα υπομονής που δεν γνωρίζαμε ότι διαθέταμε. Παράλληλα γεννιέται μια νέα εγρήγορση απέναντι στον κίνδυνο αλλά και στις ευκαιρίες: άραγε εκείνα τα τρία σκαλοπάτια θα αποδειχθούν πρόβλημα;
Στο πεζοδρόμιο γινόμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί. Ένα κανίς που περπατά λίγο πιο πέρα μπορεί να φαίνεται χαριτωμένο· όμως, για κάποιον που έχει σχεδόν το ίδιο ύψος με το σκυλάκι, μπορεί να είναι πηγή πραγματικού τρόμου.
Βρισκόμαστε συνεχώς σε επιφυλακή, έτοιμοι κάθε στιγμή να σκύψουμε, να σηκώσουμε το μικρό σας προστατευόμενο και να το κρατήσουμε στην απόλυτη ασφάλεια της αγκαλιάς μας.
---Είχαμε ξεχάσει πόσο γοητευτικό μπορεί να είναι ένα παιδί: τη βαθιά σοβαρότητα με την οποία εξετάζει ένα μπαλάκι που βρήκε στο δρόμο. Στη συντροφιά του ξαναθυμόμαστε πόσο συναρπαστική μπορεί να είναι μια λακκούβα με νερό και πόση περιέργεια μπορεί να προκαλέσουν οι κάδοι απορριμμάτων ενός γείτονα ή οι ρόδες των σταθμευμένων αυτοκινήτων.
---Η χαρά της συντροφιάς ενός παιδιού λειτουργεί σαν αντίδοτο στα πραγματικά - αλλά τόσο συνηθισμένα πλέον ώστε να τα θεωρούμε δεδομένα - λάθη και τις αδυναμίες της ενήλικης ζωής. Είναι η χαρά της επανανακάλυψης ορισμένων θεμελιωδών αληθειών: της λαμπρότητας και της μαγείας του κόσμου, αλλά και της αλήθειας για την αγάπη (και για την λανθάνουσα μέσα μας ικανότητα να προσφέρουμε ανιδιοτελή καλοσύνη).
---Ίσως σκεφτούμε πως μια μέρα αυτό το παιδί, που τώρα το οδηγούμε τόσο προσεκτικά, να έχει φτάσει στη δική μας ηλικία. Να κάνει τα ίδια πράγματα και να έχει τις ίδιες σκέψεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται τόσο μακριά από τη συνείδησή του.
Και, για μια σύντομη αλλά έντονη στιγμή, μένει κανείς κατάπληκτος από την παράξενη πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία, αργά αλλά ασταμάτητα, οδηγεί όλους μας από την παιδική ηλικία έως τον ουρανό.
Καλή σας ανάγνωση😊
Με εκτίμηση
Νανά Τσούμα
Δημοσιεύτηκε στο PsychCenter Ink


.jpg)
.jpg)

.jpg)


.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)

.jpg)

.jpg)

.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)